Νίκη και ωριμότητα που φοβίζουν το ΠΟΚ!
Ο ΠΑΟΚ δεν μπήκε στον αγωνιστικό χώρο με την απαιτούμενη σοβαρότητα. Οι παίκτες του δικεφάλου είχαν αργή σκέψη και αυτό είχε ως επακόλουθο αργότερη δράση, με αποτέλεσμα να δώσουν τη δυνατότητα στους κιτρινόμαυρους να γίνουν πιεστικοί σε αρκετές περιπτώσεις. Αυτό καταδεικνύει το γκολ που δέχτηκε στο 12ο λεπτό. Ουδείς από τους αμυνόμενους επιχείρησε να ανακόψει, ή τουλάχιστον να εμποδίσει, τον Luis Palma να δοκιμάσει να σουτάρει σχεδόν πέντε μέτρα έξω από τη μεγάλη περιοχή.
Για ακόμη έναν αγώνα, το πρώτο ημίχρονο πέρασε ανεκμετάλλευτο. Στα πρώτα 45 λεπτά λίγες ήταν οι φορές που ο ΠΑΟΚ απείλησε την εστία του Μάριου Σιαμπάνη. Γενικά, έδειξε να προβληματίζεται, κατά τη γνώμη μου άσκοπα, από την μέτρια πίεση του Άρη στον χώρο του κέντρου. Έχω γράψει και άλλοτε, ότι η νοοτροπία του χαλαρού δεν θα πρέπει να υπάρχει, ειδικά στους αμυντικούς μέσους με ιδιαίτερα ανασταλτικά καθήκοντα. Είναι κατά τη γνώμη μου ανεπίτρεπτο ο Douglas Augusto να έχει βγάλει την ομάδα στην κόντρα περισσότερες φορές από τον πιο ευκίνητο Tiago Dantas.
Ευτυχώς, που το ημίχρονο έληξε χωρίς να μαζέψει ο Dominik Kotarski για δεύτερη φορά τη μπάλα από τα δίχτυα της εστίας του. Τα δοκάρια σταμάτησαν δύο φορές τις προσπάθειες των κιτρινόμαυρων.
Στο β' μέρος, η είσοδος του Joan Sastre στη θέση του Tomasz Kedziora, περιόρισε κατά πολύ τους Juan Iturbe και Luis Palma. Όπως επίσης, η παρουσία του Stefan Schwab αντί του Tiago Dantas έδωσε περισσότερη αμεσότητα στο παιχνίδι του δικεφάλου. Η ωριμότητα και η εμπειρία του Αυστριακού ανάγκασε στο 68ο λεπτό τον Jakub Brabec να υποπέσει σε πέναλτι. Όσο και να διαμαρτύρονται οι παίκτες και οι παράγοντες του Άρη, η παράβαση ήταν πεντακάθαρη και ουδεμία αμφιβολία τίθεται περί του θέματος.
Από την ισοφάριση και μετά, όλα άλλαξαν στον αγώνα. Ο ΠΑΟΚ κυριάρχησε στο μεγαλύτερο μέρος του και κράτησε άνετα τη νίκη, πράγμα που υποδηλώνει αγωνιστική πρόοδο, μιας και φέτος η ικανότητα αυτή δεν απαντήθηκε πολλάκις. Αν συνυπολογίσουμε το γεγονός ότι η έδρα του συμπολίτη ήταν καυτή και παραδοσιακά δύσκολη, η νίκη αυτή αποτελεί εφαλτήριο για κάτι καλύτερο στο τελευταίο σπριντ του πρωταθλήματος.
Είναι αξιοσημείωτο ότι ο Razvan Lucescu, αντικαθιστώντας αναγκαστικά τον Sverrir Ingi Ingason με τον Γιάννη Κάργα, δεν άλλαξε καθόλου το στυλ παιχνιδιού του ΠΑΟΚ. Μάλιστα, τολμώ να πω, ότι κέρδισε τον δεξιοπόδαρο Έλληνα στόπερ, καθώς ήταν ο πιο παθιασμένος και αποτελεσματικότερος παίκτης του γηπέδου για την ομάδα του. Μην ξεχνάμε ότι στο 38ο λεπτό, αποσόβησε τον κίνδυνο από το να γράψει ο Vladimír Darida το 2-0, παίρνοντας το ριμπάουντ, ύστερα από την κεφαλιά του Juan Iturbe.
Το γεγονός ότι ο δικέφαλος μπορεί πλέον, να παίζει με ίδια φιλοσοφία, ανεξάρτητα αν απουσιάζει κάποιο βασικό στέλεχος της ομάδας, ή ακόμα αν ένας από αυτούς δεν αποδίδει τα αναμενόμενα (βλέπε την πνευματική απουσία του Γιάννη Κωνσταντέλια, καθ' όλη τη διάρκεια του 90λεπτου) πιστώνεται στον Ρουμάνο προπονητή της ομάδας. Το δύσκολο της εφαρμογής της φιλοσοφίας του, είχα από καιρό επισημάνει. Ωστόσο, έχει καταφέρει με αυτό το αντικειμενικά «ελλιπές» ρόστερ να είναι ο ΠΑΟΚ ανταγωνιστικός.
Αν ήμουν παράγοντας ομάδας του ΠΟΚ θα έτρεμα στο ενδεχόμενο μελλοντικής ενίσχυσης του δικεφάλου, με την προϋπόθεση ότι θα διατηρήσει τον βασικό κορμό του. Το πείσμα και το αποτέλεσμα της δουλειάς του Razvan Lucescu ακτινοβολεί. Αν η εσωστρέφεια του οργανισμού του ΠΑΟΚ δεν καταστρέψει για άλλη μία φορά ό,τι κατάφερε να χτίσει την παρούσα χρονιά. θα δούμε κάτι μεγαλύτερο τη νέα σεζόν.
Το 1ο από τα 10 παιχνίδια των playoffs πέρασε νικηφόρα και εύχομαι να διατηρηθεί η προσήλωση για τα υπόλοιπα. Ο ΠΑΟΚ είναι μεγάλη ομάδα και ως τέτοια, δεν πανηγυρίζει μια σημαντική, κατά τα άλλα, νίκη. Κοιτάζει μπροστά, προσβλέποντας στο θαύμα..! Συνεχίζουμε...
Stratego
Πηγή φωτογραφίας: ekriti.gr
Σπουδαία νίκη στο τοπικό ντέρμπι με ψαλιδάκι... made in Iceland!
Σπάζοντας την αρνητική παράδοση που πήγαινε να δημιουργηθεί με τον συμπολίτη στην Τούμπα, ο ΠΑΟΚ κατάφερε να μην θριαμβεύσει επί του Άρη. Κατάφερε να μη διασύρει την άνευρη ομάδα του Alan Pardew. Κατάφερε να πετάξει στα σκουπίδια τις ευκαιρίες που είχε για περισσότερα γκολ. Ωστόσο, το 1-0 είναι μεν φτωχό, αλλά δίνει μια σημαντική ώθηση για τη συνέχεια.
Για 7ο συνεχόμενο επίσημο αγώνα η ομάδα έμεινε αήττητη. Σε αυτό το σερί δέχθηκε μόνο 1 γκολ, την προηγούμενη αγωνιστική, από τον Ατρόμητο. Αν και τα αμυντικά προβλήματα είναι κάτι περισσότερο από εμφανή, η ψυχραιμία και η θέληση των αμυντικών και του τερματοφύλακα να μη δεχτούν γκολ σώζει την κατάσταση. Η αγωνία για τα αμυντικά κενά υπάρχει καιρό τώρα και ελπίζω να μη βγω μάντης κακών, αλλά αν αντίπαλος ήταν μια πιο ποιοτική ομάδα από όλες αυτές που έχουμε αντιμετωπίσει έως σήμερα (4/1/2023), δεν θα φεύγαμε χαμογελαστοί στο τέλος το αγώνα!
Ο αγώνας!
Η ομάδα του Razvan Lucescu μπήκε στο χορτάρι με θέληση για τη νίκη. Η πίεση στην αμυντικά γραμμή του συμπολίτη ήταν σε μερικές περιπτώσεις ασφυκτική. Αποτέλεσμα είχε να ανακτά γρήγορα τη χαμένη μπάλα και να δημιουργεί επικίνδυνες καταστάσεις στην εστία του Julián Cuesta, κυρίως λόγω αλλαγής των ισορροπιών.
Τα διαστήματα κατοχής δεν ήταν συντριπτικά υπέρ του ΠΑΟΚ. Ήταν όμως πιο αποδοτικά. Συγκεκριμένα, η ομάδα του Ρουμάνου προπονητή δε σπατάλησε το χρόνο της σε φλύαρη κατοχή μπάλας, αλλά επιτέθηκε με άμεσο τρόπο, αλλάζοντας το momentum που ήθελε να επιβάλλει ο Άρης στο παιχνίδι. Ο δικέφαλος μπήκε στο γήπεδο να βάλει γκολ και όχι να ακολουθήσει την ευνοϊκή τακτική για τον αντίπαλο, δηλαδή την ήρεμη, στατική ανάπτυξη. Έτρεξε και δημιούργησε χώρους, απειλώντας αρκετά συχνά τους συμπολίτες.
Το χαμένο πέναλτι του Stefan Schwab στο 21ο λεπτό, δεν άλλαξε τίποτα στην ψυχολογία των ασπρόμαυρων. Συνέχισαν την πίεση και δικαιώθηκαν στις καθυστερήσεις του α' μέρους.
Όπως μαρτυρά και το παρακάτω διάγραμμα το επιθετικό momentum του ΠΑΟΚ δεν άφησε στο α' μέρος περιθώρια στους κιτρινόμαυρους να πάρουν ανάσα. Αντίθετα, το δεύτερο ημίχρονο δεν ήταν το ίδιο καταιγιστικό. Ωστόσο, δεν απειλήθηκε σημαντικά η εστία του Dominik Kotarski. Στοιχείο που δηλώνει απερίφραστα, ότι οι αμυντικοί του ΠΑΟΚ, με όλα τα προβλήματα που παρουσίασαν, είχαν τουλάχιστον καθαρό μυαλό για να αποσοβήσουν τον όποιο κίνδυνο πήγαινε να δημιουργηθεί.
Γενικά, στο δεύτερο ημίχρονο η ομάδα του Razvan Lucescu δεν αποδίδει το ίδιο με το πρώτο. Σε πρώτη ανάγνωση αυτό σημαίνει ότι η ομάδα δεν έχει την απαιτούμενη διάρκεια. Ίσως όμως, αν αναλυθεί περισσότερο να βγουν συμπεράσματα που θα μας εκπλήξουν. Ένα τέτοιο στοιχείο, κατά τη γνώμη μου, είναι η έλλειψη οργάνωσης του παιχνιδιού. Δεν υπάρχει ο παίκτης που θα ανεβάσει τον ρυθμό όταν πρέπει και αντίστοιχα θα ηρεμίσει το παιχνίδι, ώστε να γίνεται η απαραίτητη οικονομία δυνάμεων.
Sverrir Ingi Ingason
Ο αρχηγός, διακρινόταν από τα πρώτα λεπτά της παρουσίας του στην Τούμπα για τις ηγετικές ικανότητες. Στο τελευταίο παιχνίδι με αντίπαλο τον Άρη, έφτασε σε υψηλότερα επίπεδα ηγεσίας. Σαφώς, αν συνεχίσει έτσι, πολύ σύντομα θα ομοιάσει με τον Vieirinha.
Επιπρόσθετα, η θέση του κεντρικού αμυντικού, του δίνει τη δυνατότητα να εξελιχθεί σε ηγέτη ευρωπαϊκής κλάσης, με την προϋπόθεση όμως ότι η ομάδα του δικεφάλου θα καταφέρει να κάνει σταθερές πορείες στην Ευρώπη. Η ηλικία του τού το επιτρέπει, καθώς αντικρίζει τον ήλιο εδώ και 29 συναπτά έτη και συμπίπτει με την εποχή που ο ΠΑΟΚ προωθεί στην πρώτη ομάδα νεαρούς με πολύ ταλέντο. Στο χέρι του είναι να γίνει ο μέντοράς τους και να βοηθήσει τον δικέφαλο στην ευρωπαϊκή καταξίωση.
Στον αγώνα με τον Άρη επιχείρησε δύο φορές (!) ανάποδο ψαλίδι. Με τη δεύτερη προσπάθεια βρήκε δίχτυα και χάρισε την υπερπολύτιμη νίκη. Η παρουσία του εν γένει ήταν αψεγάδιαστη. Κέρδισε όλες τις μονομαχίες. Ήταν πανταχού παρών στις δύσκολες φάσεις μέσα στη μικρή και τη μεγάλη περιοχή του Dominik Kotarski και κυρίως εμψύχωνε συνεχώς τους συμπαίκτες του. Αρχηγός με τα όλα του!
Nélson Oliveira
Όλοι βλέπουμε και κατανοούμε τη λαχτάρα του Nélson Oliveira να χρηστεί σκόρερ. Εκείνο που δεν μπορούμε να χωνέψουμε, είναι γιατί αυτή η επιθυμία να γίνεται εις βάρος του συλλογικού καλού της ομάδας. Με άλλα λόγια, η τύφλωση που έχει ο Πορτογάλος για εύρεση της αποτελεσματικότερης επιλογής επίτευξης τέρματος, αφαιρεί από τον ΠΑΟΚ τη δυνατότητα να καθαρίσει παιχνίδια, με φυσικό επακόλουθο το καρδιοχτύπι έως το 90ο+ λεπτό!
Συγκρίνοντας τον ίδιο με τον Antonio Čolak, που και εκείνος έδειχνε υπερβάλλοντα ζήλο να σκοράρει, θεωρώ ότι ο Κροάτης λειτουργούσε με πιο ομαδικό πνεύμα. Σίγουρα όμως, ο Nélson Oliveira έχει μεγαλύτερο ειδικό βάρος και αναμένω να βελτιωθεί σε αυτόν τον τομέα.
Θετικό το πρόσημο
Ύστερα από τον αγώνα με τον συμπολίτη, το πρόσημο που προσλαμβάνουμε όλοι είναι θετικό. Δείχνει σαφέστατα, ότι υπάρχει ταλέντο, το οποίο όμως με την πάροδο των αγώνων είναι απαιτητό να φανούν σημάδια ωρίμανσης. Η ηρεμία κερδίζεται από τα αποτελέσματα και αυτή αποτελεί τη βασική προϋπόθεση.
Κάθε παιχνίδι είναι τελικός, ώστε να βγει το μέγιστο κέρδος στο τέλος της σεζόν. Είναι γνωστόν τοις πάσι άλλωστε, ότι ο ΠΑΟΚ και συγκεκριμένα ο Razvan Lucescu χαίρονται να βρίσκονται στην πρίζα. Εμείς κάνουμε υπομονή και έχουμε, όπως μου λέει επανειλημμένα ένας πολύ καλός φίλος,... πίστη στον Razvan!
Stratego
Πηγή φωτογραφίας: sportstonoto.gr
Τάδε έφη Luís Godinho: "κανένας από τους παίκτες του ΠΑΟΚ και του Άρη δεν ήθελε να τρέξει"...!
Ο Luís Miguel Branco Godinho, ήταν ο διαιτητής στον περασμένο αγώνα του ΠΑΟΚ με τον Άρη. Από τις σπάνιες περιπτώσεις όπου διαιτητής κάνει δηλώσεις ήταν και οι δικές του. Παραδόξως λοιπόν, αναφέρθηκε στον εν λόγω αγώνα της Κυριακής.
Ο Πορτογάλος referee ανέδειξε μια διάσταση πολύ χρήσιμη για την εξαγωγή συμπερασμάτων, σχετικά τόσο με την ποιότητα του πρωταθλήματος της ελληνικής Superleague, όσο και με τη δυναμική που μπορεί να έχει φέτος η ποδοσφαιρική ομάδα του ΠΑΟΚ.
Όλοι γνωρίζουμε ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο και δη το πρωτάθλημα της χώρας μας δεν δρέπει δάφνες καταξίωσης στο ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό στερέωμα. Ωστόσο, η κυνική ομολογία του Luís Godinho που αναγράφεται παρακάτω, κατά τη γνώμη μου είναι τόσο απαξιωτική όσο και πέρα για πέρα ρεαλιστική:
Μου αρέσει να σφυρίζω αγγλικά [...] Ήμουν σε έναν αγώνα ελληνικού ποδοσφαίρου αυτό το Σαββατοκύριακο, ανάμεσα στον Άρη και τον ΠΑΟΚ. Στο τέλος του παιχνιδιού, αναρωτήθηκα αν ήμουν ο μόνος, κατά τη διάρκεια του αγώνα, που ήθελα το παιχνίδι να κυλάει και να σφυρίζω μικρά φάουλ [...] Όμως, κανένας από τους παίκτες δεν ήθελε να τρέξει. Άρχισα να συνειδητοποιώ λοιπόν ότι κανείς δεν ήθελε αυτό και έτσι προσαρμόστηκα στο παιχνίδι...
Κανένας λοιπόν, από τους 22 ποδοσφαιριστές, ή καλύτερα από τους 32 (μαζί με τις αλλαγές), δεν έδειχνε διάθεση να εκμεταλλευτεί το πλεονέκτημα που έδινε ο διαιτητής, σε ό,τι έχει να κάνει με το σκληρό παιχνίδι. Δεν είχε την όρεξη να πιέσει λίγο πιο δυνατά από το επιτρεπόμενο όριο, προκειμένου να πάρει τη μπάλα στην κατοχή του και να δημιουργήσει προϋποθέσεις αιφνιδιασμού.
Πέρα από την καταγραφή της ζοφερής ελληνικής ποδοσφαιρικής πραγματικότητας και ειδικότερα του επιπέδου των ομάδων της Θεσσαλονίκης, η δήλωση αυτή του Luís Godinho, βροντοφωνάζει τη λειψανδρία παικτών με την οξυδέρκεια να διαβάσουν τα κρυμμένα εκείνα σημεία, που δίνουν το πλεονέκτημα στην ομάδα τους.
Συγκεκριμένα για τον ΠΑΟΚ, αυτό δείχνει την ύπαρξη μεν παικτών με αρκετό ταλέντο, αλλά όχι αρκετά μπαρουτοκαπνισμένων, που να μπορούν να γείρουν την πλάστιγγα του αγώνα υπέρ του δικεφάλου.
Η άποψη του Πορτογάλου referee δεν ειπώθηκε σκόπιμα, ούτε έχει ο ίδιος όφελος από αυτή. Ως εκ τούτου, καταγράφεται ως αντικειμενική άποψή, πράγμα που κάνει ακόμα πιο ασφαλές το συμπέρασμά μου.
Εν τέλει, είναι ένα σημάδι οριοθέτησης του ταβανιού στο οποίο μπορεί να φτάσει τη φετινή σεζόν η ομάδα του Razvan Lucescu. Δεδομένου της υπόθεσης ότι δεν θα γίνει μεταγραφή ποιοτικότερου ποδοσφαιριστή από τους ήδη υπάρχοντες, με τον παραπάνω συλλογισμό ευχαριστημένοι θα είμαστε αν ο ΠΑΟΚ καταφέρει να κερδίσει τα ντέρμπι στο γήπεδο της Τούμπας, εκμεταλλευόμενος τον ενθουσιασμό της νεότερης ομάδας του πρωταθλήματος.
Ευελπιστούμε, ότι ο José Boto, σε συνεργασία με τον Ιβάν Σαββίδη θα προχωρήσουν σε μία τουλάχιστον προσθήκη στο ρόστερ, ώστε να δώσουν ώθηση εμπειρίας στο σύνολο του Razvan Lucescu.
Stratego
Πηγή φωτογραφίας: hellas.postsen.com
Ικανοποιητική εμφάνιση με MVP τον Dominik Kotarski
Ο νεαρός Πολωνός τερματοφύλακας του Δικεφάλου παρουσίασε τον εαυτό του στο ποδοσφαιρικό κοινό της χώρας με μία εμφάνιση που θα ζήλευαν όλοι οι πρωτοεμφανιζόμενοι keeper's μιας και αυτή άγγιξε το απόλυτο 10 στο γήπεδο Χαριλάου!
Δύο εκπληκτικές αποκρούσεις, με την μία εξ αυτών να αποδεικνύει το βαθμό ετοιμότητας και την αφοσίωση στο παιχνίδι καθ' όλη την διάρκεια αυτού.
Και φυσικά το πιασμένο πέναλτι...
Κάτι που δείχνει πως ο νεαρός είναι έτοιμος τόσο σωματικά όσο και πνευματικά.
Μένοντας ανεπηρέαστος σε πυρσούς, χαρτάκια και αποδοκιμασίες.
Στο αγωνιστικό κομμάτι, φάνηκε για μία ακόμα φορά η έλλειψη ενός επιτελικού χαφ που θα συνδέσει τις γραμμές της ομάδας, μιας και σε όλη την διάρκεια του παιχνιδιού βλέπαμε ένα τεράστιο κενό μεταξύ της άμυνας και των κεντρικών, τουλάχιστον 25-30 μέτρων!
Αυτό είναι ένα θέμα που ο Razvan Lucescu φαίνεται να μην μπορεί να δώσει λύση προς το παρόν τουλάχιστον!
Μοιάζει να είναι εμμονικός με την διατήρηση του Douglas Augusto στο αρχικό σχήμα και επιπλέον τον διατηρεί σε όλη την διάρκεια του παιχνιδιού, την στιγμή που εκείνος γίνεται η αιτία που καταστρέφονται φάσεις με τις επιλογές του! (Βέβαια θα μου πείτε έχει κάποιον καλύτερο σε εκείνη την θέση;). Αρκεί να αναφέρουμε μόνο μία στο χθεσινό παιχνίδι με την κάθετη πάσα 20 μέτρων προς τον Brandon που βρισκόταν σε πλεονεκτική θέση, όταν η σωστή πίεση στους ποδοσφαιριστές του Άρη επέφερε το κλέψιμο.
Και εδώ τοποθετώ την 'άποψη μου:
Αν δεν θέλεις αγαπητέ Douglas Augusto να παίζεις, είτε γιατί βαρέθηκες, είτε γιατί δεν σε εμπνέει η ομάδα, είτε ακόμα γιατί έχεις τα ψυχολογικά σου, κάτσε στο σπίτι σου βρε αδερφέ, δεν είναι κακό. Κακό είναι να μας βγάζεις από τα ρούχα μας σχεδόν σε κάθε παιχνίδι!
Jasmin Kurtić καιTiago Dantas στα αμυντικά χαφ, με τον δεύτερο να κινείται αθόρυβα σε όλο το παιχνίδι και να είναι σκιά του εαυτού του, χωρίς να συμβάλει στην ανάπτυξη του παιχνιδιού (καλύπτοντάς όμως αρκετά τους χώρους ευθύνης στο αμυντικό κομμάτι), κάτι που φάνηκε αρκετά, μιας και μας έχει συνηθίσει σε διαφορετικό τρόπο συμμέτοχης στο παιχνίδι του ΠΑΟΚ. Σε αυτά τα πρώτα παιχνίδια δεν ανέβηκε σχεδόν καθόλου προς τους κεντρικούς αμυντικούς να ζητήσει την μπάλα προκειμένου να δώσει την παραπάνω επιλογή στην πάσα αυτών.
Ο Jasmin Kurtić από την άλλη, θύμισε λίγο τον περσινό ποδοσφαιριστή που όλοι αγαπήσαμε με αθόρυβη δουλειά στο κέντρο με καθοριστικές επεμβάσεις σε αρκετές στημένες φάσεις και πρωτίστως ήρεμος!
Andrija Živković: Αμυντικά άριστος, όπου χρειάστηκε, με αποκορύφωμα την φάση του πρώτου ημιχρόνου όπου μετά από δικό μας κόρνερ ο Άρης βγήκε στην κόντρα, με τον Σέρβο να καλύπτει πολύ γρήγορα την πλευρά του Τσαούση.
Επιθετικά ο Živković θεωρώ πως δεν βοήθησε όσο μπορεί και εδώ είναι επίσης ένα σημαντικό θέμα που χρειάζεται να βρει λύση ο Razvan Lucescu, καθώς είτε γιατί δεν του βγαίνουν οι ατομικές ενέργειες, είτε γιατί ο Τσαούσης δεν μπορεί να βγάλει τις συνεργασίες που πρέπει, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, εγκλωβίζεται σε έναν τρόπο παιχνιδιού εντελώς αναποτελεσματικό. Είναι επιτακτική ανάγκη ο Răzvan Lucescu να τον ξεκλειδώσει!
Khaled Narey: Προσπάθησε, όπως και ο Živković, να συμμετέχει στην ανάπτυξη του ΠΑΟΚ. Είχε την στιγμή του με το σουτ, όμως η μπάλα σταμάτησε στο τάκλιν του αμυντικού του Άρη.
Στα αμυντικά του καθήκοντα ήταν επίσης συνεπής, με καθοριστική στιγμή την προβολή περίπου στο 80΄λεπτο της αναμέτρησης.
Ingi Ingason και Κωνσταντίνος Κουλιεράκης λειτούργησαν σαν ελβετικό ρολόι στο κέντρο της άμυνας, με τον δεύτερο να είναι άτυχος στην φάση του πέναλτι, πληρώνοντας ίσως και την απειρία του με την κακή τοποθέτηση που είχε στο σώμα, σε σχέση με τον αντίπαλο και την μπάλα.
Επί συνόλου, είδαμε τον ΠΑΟΚ να πιέζει κατά διαστήματα σε όλο το μήκος και πλάτος του γηπέδου, κάτι που δημιούργησε αρκετά προβλήματα στον Άρη, χωρίς όμως μεγάλη διάρκεια. Αυτό δείχνει πως η ομάδα είναι ανέτοιμη σε επίπεδο φυσικής κατάστασης με αποτέλεσμα να φοβάται το πρέσινγκ για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.
Τρελάκιας
Πηγή φωτογραφίας: newsbomb.gr
