Η ανησυχία στις τάξεις των φίλων του ΠΑΟΚ έχει χτυπήσει κόκκινο, καθώς οι εμφανίσεις της ομάδας δεν είναι απλώς κακές, αλλά για να τραβάς τα μαλλιά σου. Από την αρχή της σεζόν, με εξαίρεση ίσως το εντός έδρας ματς με τον Λεβαδειακό, δεν υπήρξε ούτε ένα ενενηντάλεπτο που να μην φεύγεις από το γήπεδο με το στομάχι δεμένο κόμπο και βαριά καρδιά. Πάνω από την Τούμπα πλανάται μια βαριά αμφισβήτηση για αυτό το πράγμα που βλέπουμε στο χορτάρι, και το χειρότερο είναι ότι δεν φαίνεται πώς θα διαλυθεί σύντομα αυτή η μαυρίλα.
Όμως, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Τίποτα δεν γίνεται με μαγικά ραβδιά, αλλά και τίποτα δεν γκρεμίζεται από τη μια μέρα στην άλλη, εκτός αν βγάλεις μόνος σου τα μάτια σου. Το μεγάλο πρόβλημα του ΠΑΟΚ είναι καθαρά εσωτερικό και «τρώει» την ομάδα από μέσα. Από τη μία, έχουμε μια ΠΑΕ που με τις αποφάσεις και τη λειτουργία της βγάζει συχνά-πυκνά τον κόσμο από τα ρούχα του. Από την άλλη, έχουμε μια κερκίδα εμποτισμένη με γκρίνια και εμπάθεια, που εύκολα ισοπεδώνει τα πάντα.
Η ψυχολογία του ΠΑΟΚτσή είναι πολύπλοκη, αλλά έχει ένα βασικό κουσούρι: γουστάρει τα ποδοσφαιρικά παραμύθια. Τρελαίνεται να του τάζουν κούπες και μεγαλεία, χωρίς να σκέφτεται ότι μια εφήμερη χαρά δεν εξασφαλίζει τη μακροχρόνια επιβίωση στον σκληρό ανταγωνισμό. Τι να το κάνεις να σηκώνεις ένα πρωτάθλημα σήμερα, όταν είναι μαθηματικά βέβαιο ότι το επόμενο καλοκαίρι θα ξεκινάς πάλι από το απόλυτο μηδέν, επειδή δεν έχτισες σε στέρεες βάσεις;
Αυτό το έργο το έχουμε δει σε επανάληψη, αλλά μυαλό δεν λέμε να βάλουμε! Ίσως η αναδιάρθρωση που προσπαθεί να κάνει ο Ιβάν Σαββίδης στη διοίκηση να είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, μήπως και αλλάξει η νοοτροπία, αλλά ο καιρός θα δείξει. Διατηρούμε την επιφύλαξη, μιας και η ιστορία άλλα δείχνει. Το μοτίβο της αυτοκαταστροφής, πάντως, δεν κρύβεται:
- Πήραμε το αήττητο νταμπλ; Την επόμενη χρονιά η ομάδα παρέπαιε.
- Πήραμε εκείνο το «μάγκικο» πρωτάθλημα; Την επόμενη σεζόν δεν βγήκαμε ούτε δεύτεροι για να παίξουμε στα προκριματικά του Champions League.
Τα λάθη στον σχεδιασμό ήταν πολλά και συνεχή, αλλά το θέμα μας τώρα είναι σαφώς μεγαλύτερο.
Το μεγάλο «όπλο» που έκρυβε τα προβλήματα κάτω από το χαλί τόσα χρόνια είχε όνομα: Γιάννης Κωνσταντέλιας. Ο «μικρός» μπορεί να μην ήταν ο παίκτης της απόλυτης τακτικής, αλλά είχε αυτή την ευλογημένη, απρόβλεπτη ενέργεια. Με μια ντρίμπλα ή μια έμπνευση από το πουθενά ανακάτευε τις αντίπαλες άμυνες, δημιουργούσε πανικό και έδινε χώρο και χρόνο στους υπόλοιπους να ενεργήσουν.
Με απλά λόγια: αν αφαιρούσες τον «Ντέλια» από τον προηγούμενο ΠΑΟΚ, θα έβλεπες ακριβώς το ίδιο φετινό ασύνδετο συνονθύλευμα.
Τώρα που ο Γιάννης δεν είναι εδώ, δεν έχει νόημα να εκνευριζόμαστε με αυτό που βλέπουμε. Η αλήθεια είναι σκληρή: ο ΠΑΟΚ είναι σήμερα ακριβώς όσο προβλέψιμος και αργός ήταν και τα προηγούμενα χρόνια. Απλώς τότε, υπήρχε ένας «μάγος» που έκρυβε τη γύμνια μας. Τώρα, το παραμύθι τελείωσε.
Συνεπώς, φέτος είναι η χρονιά που η λέξη «υπομονή» αποκτά μεγαλύτερη και βαθύτερη σημασία από κάθε άλλη φορά. Τα προηγούμενα χρόνια την ακούγαμε συχνά ως μια εύκολη δικαιολογία ή ως ένα κλισέ χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο, αφού οι νίκες και οι τίτλοι έρχονταν να καλύψουν τα πάντα. Τώρα όμως, χωρίς «μάγους» στο γήπεδο και με τα προβλήματα ορατά σε όλους, η υπομονή είναι ο μόνος δρόμος. Πρέπει να κάνουμε πραγματική υπομονή, να αφήσουμε την ομάδα να δουλέψει και να χτίσει ξανά από την αρχή, γιατί η επιστροφή στην κορυφή δεν θα γίνει με θαύματα, αλλά με χρόνο και σκληρή προσπάθεια, η οποία θα κριθεί πολύ αυστηρότερα σε βάθος χρόνου.
Stratego
Πηγή φωτογραφίας: cdnv2.luben.tv
Δημοσίευση σχολίου