Έφυγε ο Σούλης Μαρκόπουλος. Καλό ταξίδι...


Η σημερινή μέρα πένθους για το ελληνικό μπάσκετ, αλλά περισσότερο για τον μπασκετικό ΠΑΟΚ, με βρίσκει χωρίς διάθεση να γράψω κάτι για τον άδικο χαμό του σιωπηλού μαχητή της Θεσσαλονίκης Σούλη Μαρκόπουλο. Έτσι, αντί για δικά μου λόγια, παραθέτω το πολύ όμορφο κείμενο του καταξιωμένου αθλητικογράφου Δημήτρη Καρύδα, ο οποίος το δούλεψε αρκετό καιρό πριν για να μας το παραθέσει σήμερα, αποτίωντας φόρο τιμής στον σημαντικό μπασκετάθρωπο της πόλης μας


Ο Σούλης Μαρκόπουλος δεν άφησε πίσω του κάποια έντυπη βιογραφία. Εάν υπήρχε τέτοιο βιβλίο θα μπορούσε να κοπιάρει τον τίτλο της αντίστοιχης βιογραφίας του θρυλικού ηγέτη του UCLA Τζον Γούντεν ‘’They call me coach’’( Με φωνάζουν κόουτς). Αυτό ακριβώς ήταν ο Σούλης Μαρκόπουλος.

Κόουτς σε όλη του τη ζωή! Από πάντα! Ο κόουτς που όλοι τον φώναζαν με το μικρό του όνομα. Αναμείχθηκε με το μπάσκετ σε πολύ μικρή ηλικία και έπαιξε αρχικά σε μια πολύ μικρή ομάδα της γειτονιάς του στη Θεσσαλονίκη τον Ολύμπο στις Σαράντα Εκκλησιές.

Από εκεί τον πήρε το 1972 ο Δημόκριτος μια ομάδα που έπαιζε κυρίως στο τοπικό πρωτάθλημα της Θεσσαλονίκης ή στη Β΄ εθνική. Το 1978 σε ηλικία μόλις 27 ετών ο Σούλης σταμάτησε το μπάσκετ λόγω ενός σοβαρού τραυματισμού στο πόδι και
αμέσως ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της ομάδας.

Στον πάγκο του Δημόκριτου κάθισε εννιά ολόκληρα χρόνια (μέχρι το 1987) και κατόρθωσε να την οδηγήσει στην άνοδο στην Α΄ εθνική. Κοουτσαρε για πρώτη φορά στις 4 Νοεμβρίου του 1978 σε αγώνα κόντρα στον Σπόρτιγκ και έμεινε στους πάγκους για τις επόμενες τέσσερις δεκαετίες.

Ο Σούλης ήταν σε όλη τη ζωή και την καριέρα του ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων. Έτσι ήταν και σαν προπονητής αλλά ποτέ δεν συγχωρούσε την…ατέλεια!

Ηταν φανατικός της λεπτομέρειας και εξαιρετικός θεωρητικός του μπάσκετ με πολλές ιδέες για το μπάσκετ. Με τον Δημόκριτο μια μέτρια ομάδα έδειξε εξ΄αρχής την προπονητική του ικανότητα.

Η ομάδα δεν είχε οικονομικές δυνατότητες, ούτε μπορούσε εύκολα να βρει παίκτες αλλά ο Σούλης έφτιαξε ένα σύνολο που κατάφερε να παίξει αρκετές χρονιές στην Α΄ εθνική.

Ο μύθος λέει ότι η σύζυγος του Σταματία, πρώην μπασκετμπολίστρια στον Ηρακλή, τον περίμενε Σαββατιάτικα στην εκκλησία για το μυστήριο αλλά πριν ο Σούλης δεθεί με τα δεσμά του γάμου έπρεπε να κερδίσει ένα παιχνίδι με τον Δημόκριτο για να παραμείνει η ομάδα στην Α΄εθνική. Από τότε για σχεδόν μισό αιώνα η Σταματία ήταν πάντα η πολύ διακριτική και αθόρυβη παρουσία στο πλευρό του.

Με την προπονητική να είναι ακόμη μια αβέβαιη υπόθεση παρά το καλό του όνομα ο Σούλης προσπάθησε ταυτόχρονα να κάνει καριέρα τραπεζικού για να εξασφαλίσει σταθερό εισόδημα σε μια εποχή που οι μισθοί ήταν πινάκια φακής στο ελληνικό μπάσκετ.

Ήταν κλασική η ατάκα του που τη θυμούνται όλοι οι παλιοί ρεπόρτερ όταν τον παίρναμε τηλέφωνο στην τράπεζα που εργαζόταν για να μάθουμε το ρεπορτάζ. ‘’Ταλαιπώρια, αγόρι μου, ταλαιπώρια΄΄!!! Έτσι ήταν η ζωή –ταπεινός, ευγενής και χαμηλόφωνος- στον ταπεινό Δημόκριτο. Το 1987 ο Ηρακλής του κτύπησε την πόρτα και ο Σούλης ανταποκρίθηκε.

Ο Σούλης βρέθηκε αμέσως στα βαθιά καθώς στο ξεκίνημα της σεζόν 1987-88 ο Ηρακλής θα έπαιζε στο Κύπελλο Κόρατς. Ο βοηθός του Μάκης Καλανταρίδης ανακάλυψε σε ένα ανοιχτό γήπεδο στην Ουάσινγκτον ένα παίκτη που αγωνιζόταν σε ομάδα του Ισημερινού και όταν τον έφερε μαζί του στη Θεσσαλονίκη και τον είδε ο Μαρκόπουλος ξετρελάθηκε!

Ο Ηρακλής τον απέκτησε για τα Ευρωπαϊκά παιχνίδια του (οι ξένοι δεν έπαιζαν ακόμη στο πρωτάθλημα) και κάπως έτσι μας σύστησε ένα από τους μεγαλύτερους Αμερικάνους σκόρερ της δεκαετίας του ’80 τον Ντέιβιντ Ινγκραμ.

‘Ηταν και το μοναδικό φεγγάρι στο μισό αιώνα που τον ήξερα που χαλάσαμε για λίγο τις καρδιές μας και μάλιστα για αστείο λόγο. Σε ένα άρθρο μου στην εφημερίδα ‘’ επταήμερο του μπάσκετ’’ έκανα λάθος το….μικρό του όνομα. Το Σούλης έβγαινε από το Αναστάσιος- Τάσος-Τασούλης και όχι από το….Θανάσης όπως τον ξαναβάφτισα!

Όταν άρχισαν να του κάνουν πλάκα του τύπου ‘’ούτε το όνομα σου δεν ξέρουν και το γράφουν λάθος’’ με πήρε για να μου κάνει τα (δικαιολογημένα) παράπονα του και για ένα διάστημα ψυχρανθήκαμε.

Με τον Σούλη όμως δεν μπορούσες να παρεξηγηθείς και ούτε να σε παρεξηγήσει. Αλλωστε ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του ήταν η ευγένεια!

Μετά το τέλος της συνεργασίας του με τον Ηρακλή έμεινε για μια τριετία εκτός γηπέδων και το 1993 βρέθηκε ασίσταντ του Ντούσαν Ιβκοβιτς στον ΠΑΟΚ!

Όταν ο Ντούντα παραιτήθηκε μεσούσης της περιόδου 1993-94 ο Σούλης ανέλαβε την ομάδα και ήταν αυτός που την οδήγησε στην κατάκτηση του δεύτερου Ευρωπαϊκού τίτλου στην ιστορική σειρά των δύο τελικών του Κυπέλλου Κόρατς κόντρα στη Στεφανέλ Τριέστε του Ντέγιαν Μποντιρόγκα.

Έγινε έτσι ο πρώτος Έλληνας προπονητής στη νεότερη ιστορία που πήρε Ευρωπαϊκό τίτλο και ο δεύτερος συνολικά μετά τον Νίκο Μήλα και τον θρίαμβο της ΑΕΚ το 1968.

Με τον Σούλη στην άκρη του πάγκου ο ΠΑΟΚ κέρδισε επτά από τα οκτώ ματς στο Κόρατς. Την ίδια χρονιά με τον ΠΑΟΚ έφτασε μια νίκη απόσταση από την κατάκτηση του πρωταθλήματος στην Α1 όταν ηττήθηκε με 3-2 από τον Ολυμπιακό με τον θρυλικό πέμπτο τελικό που οι παίκτες του ΠΑΟΚ έφυγαν δευτερόλεπτα πριν τη λήξη του και επέστρεψαν 20 λεπτά αργότερα για να τον τελειώσουν χωρίς να φοράνε…κάλτσες! Παρόλα αυτά η ομάδα της Θεσσαλονίκης δεν του έδωσε την ευκαιρία να συνεχίσει και προσέλαβε στη θέση του τον Ντράγκαν Σάκοτα!

Το 1994 μετακόμισε στον Άρη όπου δούλεψε σε δύο διαφορετικές περιόδους και έτσι συμπλήρωσε την παρουσία του στους πάγκους και των τριών ομάδων της Θεσσαλονίκης.

Στις αρχές του αιώνα κοουτσαρε επίσης σε δύο διαφορετικές περιόδους τον Μακεδονικό που τότε είχε κάνει ένα εντυπωσιακό ξεπέταγμα και είχε φτάσει στην Α’ εθνική χάρη στον αείμνηστο πρόεδρο του Κώστα Μεσάικο. Το 2005 πέρασε από τον ΠΑΟΚ για τη δεύτερη θητεία του.

Παρότι είχε πολλές και καλές προτάσεις από ομάδες της Αθήνας μέχρι το 2007 δεν είχε αποδεχθεί καμία πρόταση. Πέραν της δουλειάς του στην τράπεζα την οποία δεν ήθελε να εγκαταλείψει έβλεπε και τον γιο του Χάρη να μεγαλώνει, να παίζει καλό μπάσκετ και να αφήνει υποσχέσεις για μια λαμπρή καριέρα και ήθελε να είναι στο πλευρό του.

Με σύζυγο μπασκετμπολίστρια, πατέρα προπονητή ο Χάρης δεν μπορούσε να ακολουθήσει άλλο μονοπάτι. Μόνο η κόρη της οικογένειας η Νάνσυ δεν έπαιξε μπάσκετ αλλά παντρεύτηκε βολεϊμπολίστα του ΠΑΟΚ! Ο Χάρης πάντως σταμάτησε και αυτός πολύ νωρίς το μπάσκετ λόγω ενός σοβαρού προβλήματος τραυματισμού που του προέκυψε σε ταξίδι της εθνικής εφήβων και αφοσιώθηκε στην προπονητική.

Κάπως έτσι ο Σούλης χρειάστηκε να περιμένει τη συνταξιοδότηση του από την τράπεζα για να πάρει την απόφαση να δουλέψει στην Αθήνα. Αρχικά στην ΑΕΚ και μετά στο Μαρούσι.

Το 2009 γύρισε στη Θεσσαλονίκη την οποία δεν εγκατέλειψε ποτέ ξανά. Και τα επόμενα οκτώ χρόνια τον βρίσκουν στον πάγκο του ΠΑΟΚ όπου σπάει κάθε ρεκόρ προπονητικής μακροημέρευσης!

Ακριβώς πριν από 12 χρόνια τον Οκτώβριο του 2014 ο Σούλης είπε ένα ιστορικό όχι! Μετά την παραίτηση του Γιώργου Μπαρτζώκα στο ξεκίνημα της σεζόν ο Ολυμπιακός του έκανε επίσημη πρόταση συνεργασίας αλλά ο Σούλης επικαλούμενος προσωπικούς λόγους αρνήθηκε!

Και αντ΄αυτού στον πάγκο του Ολυμπιακού βρέθηκε ο Γιάννης Σφαιρόπουλος. Μάλιστα, σε ένα από τα επόμενα παιχνίδια του ΠΑΟΚ στην Πυλαία εμφανίστηκε ο Ιβάν Σαββίδης που ενθουσιασμένος για την πίστη του προπονητή της ομάδας κατέβηκε στον
αγωνιστικό χώρο τον αγκάλιασε και τον φίλησε.

Λέγεται ότι του ψιθύρισε στο αυτί ‘’για αυτό που έκανες ζήτησε μου ότι θέλεις και θα το έχεις’’. Ο πάντα χαμηλών τόνων και
ταπεινός Σούλης αρκέστηκε να ζητήσει τα… δεδουλευμένα αφού είχε να πληρωθεί από την ομάδα πάνω από ένα χρόνο!

Η πιο δύσκολη στιγμή ολόκληρης ίσως της καριέρας του Σούλη ήρθε στις 4 Απριλίου του 2016. Σε ένα αδιάφορο για τον ΠΑΟΚ παιχνίδι αντιμετώπιζε τον Κόροιβο Αμαλιάδας που καιγόταν για τη νίκη ώστε να μείνει στην Α1. Και στον πάγκο του Κόροιβου καθόταν ο γιός του Χάρης που είχε δουλέψει παρέα του ως βοηθός για πέντε χρόνια στον ΠΑΟΚ.

Ο Χάρης που δεν αποκαλούσε τον Σούλη πατέρα αλλά κόουτς! Οι φήμες στο διαδίκτυο ήταν ανεξέλεγκτες όλη την εβδομάδα αλλά ο Σούλης δεν χαρίστηκε στο γιο του! Ο ΠΑΟΚ κέρδισε τον Κόροιβο με 92-78 και σε ένα σπάνιο ξέσπασμα ο Σούλης επιτέθηκε σε όσους τον είχαν κατηγορήσει ανυπόστατα όλη την εβδομάδα.

Ο Σούλης έφυγε από τον ΠΑΟΚ το 2017 και γύρισε για ένα τελευταίο χορό στους πάγκους με τον Άρη δύο χρόνια αργότερα.
Αποχώρησε από την ομάδα τον Δεκέμβριο του 2019 και από τότε ασχολήθηκε μόνο συμβουλευτικά με ακαδημίες μικρών ομάδων.

Τα ρεκόρ του Σούλη

Από το 2010 ο Μαρκόπουλος είχε γίνει ο προπονητής με τις περισσότερες παρουσίες στο πρωτάθλημα φτάνοντας τις 498 και προσπερνώντας τον Γιάννη Ιωαννίδη.

Και ο πρώτος που δύο εβδομάδες αργότερα ξεπέρασε και τις 500 παρουσίες στους πάγκους. Στα Ευρωπαϊκά Κύπελλα είχε ρεκόρ 75 νίκες – 66 ήττες την πλειοψηφία τους με τον ΠΑΟΚ (39 νίκες-42 ήττες) και με τον Άρη (21 νίκες-8 ήττες).

πηγή φωτογραφίας: acpaok

Ημέρα Πένθους για την οικογένεια του ΠΑΟΚ!


Έφυγε από τη ζωή ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στην ομάδα του ΠΑΟΚ.

Ο άνθρωπος που αν και χαφ είχε σκοράρει 169 φορές με την φανέλα του Δικεφάλου.

Ο «Καίσαρας» του Ελληνικού ποδοσφαίρου έφυγε από τη ζωή στα 72 χρόνια, όντας ο μοναδικός ποδοσφαιριστής από εκείνη την αξιομνημόνευτη ομάδα της δεκαετίας το 1970, που δεν άλλαξε ποτέ του φανέλα!!

Τι και αν η ΑΕΚ το 1976 του έταζε γη και ύδωρ για να αποχαιρετήσει τον Λευκό Πύργο και να κατηφορίσει  στην ξελογιάστρα την Αθήνα, εκείνος έκλεισε τα αυτιά του στις σειρήνες και έμεινε πιστός στον Δικέφαλο του Βορρά!!!

Η αλτική του ικανότητα ήταν ένα από τα στοιχεία που τον έκαναν αναντικατάστατο με τον αριθμό «8» στην πλάτη, την οποία φόρεσε τόσο στον ΠΑΟΚ, όσο και στο αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα!

Ήταν ένας ποδοσφαιριστής μπροστά από την εποχή του, όπως άλλωστε έλεγαν όσο ήταν εν ενεργεία.

Καλό Παράδεισο Καίσαρα!!!

Τρελάκιας 

Πηγή φωτογραφίας: gazzetta.gr

Διηγηματική καταγραφή συναισθημάτων κατά τη διάρκεια του αγώνα με τη Levski Sofia...


Η βραδιά της 28ης Ιουλίου 2022 ήταν γλυκιά. Γύρω στις 20:00 διάχυτο ήταν το συναίσθημα της προσμονής. Ήμασταν όλοι σίγουροι ότι η ομάδα του ΠΑΟΚ θα ντυθεί το καλό ευρωπαϊκό κοστούμι και θα συνέτριβε την δύσμοιρη Levski Sofia. Ήμασταν μάλιστα τόσο ανένδοτοι σε οποιοδήποτε άλλο αποτέλεσμα, πέρα από τη συντριβή της βουλγαρικής ομάδας, που ομοιάζαμε με τους εθισμένους στο στοίχημα "πελάτες" του ΟΠΑΠ, οι οποίοι μόλις έχουν καταθέσει το δελτίο με τις προβλέψεις τους για 12άδα αγώνων με πρόβλεψη "Χ", έχουν πάρει στα χέρια τους το απόκομμα που γράφει κέρδη "10.000 ευρώ" και ήδη φαντάζονται τα εξωτικά νησιά που θα τους φιλοξενήσουν στο άμεσο μέλλον!

Γύρω στις 20:45 άρχισαν οι πρώτες μουρμούρες και απορίες. «Σίγουρα κατάλαβαν οι παίκτες του ΠΑΟΚ ότι παίζουν στην Τούμπα»; «Γιατί σπαταλούν τον χρόνο στην άμυνα»; «Άραγε, τέτοια οδηγία έδωσε ο Λου»;

Στις 21:05 ο Ronaldo, όχι όποιος κι όποιος, σκοράρει ύστερα από λάθος του Λευτέρη Λύρατζη! Αν είναι να δεχτείς γκολ ας είναι τουλάχιστον από κάποιον που το όνομά του σε ικανοποιεί οπτικά και ηχητικά! Αυτό μάλιστα. Να το δεχτούμε! Αλλά, τώρα η ομάδα του Razvan Lucescu πρέπει να πετύχει 3 τέρματα για να πάει το ματς στην παράταση. Κάπου εκεί έρχεται στο μυαλό η δήλωση, που την τόνισε ιδιαίτερα ο Ρουμάνος τεχνικός μετά τον πρώτο αγώνα, ότι «...θα κάνουμε τα πάντα να πάρουμε την πρόκριση, ακόμα και στην παράταση ή τα πέναλτι»...! Υπάρχει ελπίς...!

Ταυτόχρονα όμως, νιώθεις ένα απαλό αεράκι να σου χαϊδεύει το μάγουλο. Κάτι σαν χάδι. Κάτι σαν γυναικείο φιλί. Εκεί λίγο εγκαταλείπεις, αλλά όχι εντελώς, την επιθυμία για πρόκριση. Άλλωστε, η ομάδα κάτι δεν έχει...!

Απροσδόκητα ξυπνάς στις 21:40 όταν ο 21χρονος Πορτογάλος Tiago Dantas, ύστερα από όμορφη πάσα στον κενό χώρο του Diego Biseswar, φέρνει το ματς στα ίσια και μια αναλαμπή αισιοδοξίας ξεπηδά στο θολωμένο από την όμορφη νύχτα μυαλό σου. Ωστόσο, κάτι σε σπρώχνει να μην κοιτάξεις στον αγωνιστικό χώρο. Κάτι σε απωθεί από το γρασίδι και κοιτάζεις πιο ψηλά. Την άδεια θύρα 4. Αλλόκοτο θέαμα!

Εκεί περίπου στις 22:00, όταν ο οξύθυμος καουμπόης από την εξωτική... Βραζιλία θυμήθηκε πώς ακριβώς δίδασκε beach soccer στην παραλία, εκεί που για να κλέψεις τη μπάλα από τον αντίπαλο αρκούσε να τον «δολοφονήσεις» γλυκά και αβίαστα, ανατρέποντάς τον και αφήνοντας το κορμί του κουλουριασμένο στην καυτή άμμο, ήταν που κοίταξα τα άστρα. Τι υπέροχο θέαμα! Λένε ότι η λάμψη τους φαίνεται μεν τώρα, αλλά αντανακλά το φως που είχαν πριν δισεκατομμύρια χρόνια! Δηλαδή, αυτή τη στιγμή μπορεί να μην υπάρχουν καν. Κάτι σαν τους ποδοσφαιριστές, που φορούσαν εκείνες τις φανέλες με τις τρεις χοντρές μαύρες ρίγες. Τι ανύπαρκτο θέαμα Θεέ μου!

Ειδικά δε, όταν ο αρχηγός της ομάδας, που η προσφορά στα παρελθόντα έτη είναι ανεκτίμητη, προκάλεσε σε μία μόνο φάση την τύχη του, να δεχτεί δηλαδή δεύτερη κίτρινη και να αποβληθεί, οσφραινόμενος και ο ίδιος το χάσιμο του χρόνου της σημερινής βραδιάς, πήρα την απόφασή μου. Θα μείνω μέχρι το τέλος. Και όταν λέω τέλος, το εννοώ. Να φύγει και ο τελευταίος φίλαθλος από το γήπεδο, για να μείνω μια στιγμή μόνος με το άδειο θέατρο. Τι να έχουν να μου διηγηθούν αυτά τα τσιμέντα; Τι ανατροπές και όμορφες στιγμές έχουν ζήσει, στενάζοντας κάτω από τα πόδια των στρυμωγμένων οπαδών, που αγκαλιάζονταν μεταξύ τους για να πανηγυρίσουν άλλη μια σπουδαία εμφάνιση της ομάδας του ΠΑΟΚ;

Προσγειώνομαι στην πραγματικότητα. Ο αντίπαλος ήταν αδύναμος, φαινομενικά! Η ομάδα δούλεψε κατά μεγάλο ποσοστό μαζί στο βασικό στάδιο της προετοιμασίας. Οι ελπίδες φέτος ήταν περισσότερες. Η αλλόκοτη προσέγγιση των δύο αγώνων με τη Levski Sofia φαντάζει αν μη τι άλλο ύποπτη. Αποκτήθηκαν πιο γρήγοροι παίκτες για να παίζουμε αργά και βασανιστικά (καινοτομία!), ακόμα και όταν ήταν ανάγκη να τρέξουμε! Ασαφής σχεδιασμός! Παίχτες έπαιζαν σε θέσεις άλλων για να... μπερδέψουν τον αντίπαλο και μπερδεύτηκαν οι δικοί μας! Κάτι είναι κι αυτό. Μια επιτυχία!

Θα αποκαλυφθεί η αλήθεια στην πορεία. Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον! Τι άλλο μένει να δούμε; Τον Razvan Lucescu να μας λέει ότι τον Μάιο θα είμαστε καλά!

Stratego 

Πηγή φωτογραφίας: inpaok